انسان کامل کسی نیست که از شریعت جدا شده باشد؛ بلکه حقیقت را در متن بندگی و عمل به شریعت می‌یابد. در اشعار ابن‌فارض نیز همین معنا دیده می‌شود: رسیدن به حقیقت، انسان را از مسئولیت و حکمت حضور در عالم جدا نمی‌کند.
انسان کامل از نفس عبور می‌کند، اما از عالم و وظیفه فرار نمی‌کند. او در مقام توحید، همه‌چیز را وابسته به خدا می‌بیند و در عین حال، جایگاه هر موجود و هر تکلیف را می‌شناسد.