فضای مجازی برای مبلغ، فقط یک منبرِ طولانی‌تر نیست. محیط، قواعد، ریتم و مخاطب آن متفاوت است. پیش از تولید محتوا باید پنج شناخت شکل بگیرد: شناخت خود و توانایی‌ها، شناخت محیط و سکو، شناخت روش تبلیغ، شناخت مخاطب و شناخت دقیق موضوع دینی. مبلغی که با موضوع آشنا نیست یا توان پاسخ‌گویی ندارد، نباید با اعتمادبه‌نفس کاذب وارد بحث حساس شود.
تبلیغ مؤثر سه هدف را هم‌زمان دنبال می‌کند: تبیین درست، دفاع مسئولانه در برابر تحریف، و هدایت مخاطب به منابع معتبر و امن. تعداد دنبال‌کننده، معیار کافی نیست. کیفیت تعامل، فهم مخاطب، اصلاح خطا و اثر ماندگار مهم‌تر از بازدید لحظه‌ای است.
برای انتخاب سکو، پنج معیار را بسنجیم: تناسب با مخاطب، امکان دسترسی و جست‌وجو، سیاست حریم خصوصی، قابلیت آرشیو و مالکیت محتوا، و امکان مدیریت بحران. وابستگی کامل به یک سکوی خارجی یا داخلی، ریسک تمرکز ایجاد می‌کند؛ بهتر است نسخهٔ پشتیبان محتوا، فهرست ارتباطی مستقل و پایگاه اختصاصی نیز داشته باشیم.
در اخلاق تبلیغ، چند اصل اساسی وجود دارد: نسبت ندادن خبر تأییدنشده، پرهیز از تحقیر مخالف، حفظ اطلاعات خصوصی، روشن کردن تبلیغ تجاری، پاسخ‌گویی به اصلاحات، و استفاده نکردن از ترس و نفرت به‌عنوان ابزار جذب. هرجا امنیت مبلغ یا مخاطب در خطر است، باید از مشورت حقوقی و فنی کمک گرفت.
محتوای دینی می‌تواند در قالب‌های گوناگون تولید شود: مقالهٔ عمیق، ویدئوی کوتاه، پادکست، پرسش‌وپاسخ، اینفوگرافیک و روایت داستانی. قالب باید در خدمت معنا باشد، نه این‌که معنا قربانی جذابیت شود. پیوند میان پست‌های این مجموعه نیز بر همین اساس طراحی شده است: هر مطلب یک مسئله را روشن می‌کند و مخاطب را برای گام بعد آماده می‌سازد.
در فصل بعد، از اخلاق ارتباطی به امنیت داده و حریم خصوصی می‌رسیم.