بسیاری از انسان‌ها وقتی می‌گویند خدا یکی است، او را مانند یکی از افراد یک مجموعه تصور می‌کنند؛ مثل یک انسان در برابر انسان‌های دیگر یا یک عدد در کنار عددهای دیگر.
این معنا «وحدت عددی» است؛ اما توحید الهی از این سنخ نیست.
قرآن از زبان مشرکان نقل می‌کند:
«أَجَعَلَ الْآلِهَةَ إِلَٰهًا وَاحِدًا إِنَّ هَٰذَا لَشَيْءٌ عُجَابٌ»
مشکل آنان این بود که خدا را در کنار بت‌های خود، یک معبود در میان چند معبود می‌دانستند.
اما خداوند در عرض موجودات قرار ندارد تا یکی از آن‌ها شمرده شود. وحدت او، وحدتی فراتر از شمارش و تقسیم است؛ همهٔ موجودات به او وابسته‌اند، اما او به هیچ‌کس وابسته نیست.