یکی از خطاهای اساسی در خداشناسی، اندازه‌گیری خدا با معیارهای مخلوقات است. انسان هر موجودی را که می‌شناسد، با شکل، اندازه، جهت، مکان و اعضای آن توصیف می‌کند؛ اما این روش دربارهٔ خداوند قابل اجرا نیست.

در روایتی از امام صادق علیه‌السلام، دربارهٔ کسانی که برای خداوند صورت و اعضای جسمانی قائل بودند، با صراحت گفته می‌شود:

«مَنْ زَعَمَ أَنَّ لِلَّهِ وَجْهًا كَالْوُجُوهِ فَقَدْ أَشْرَكَ»

کسی که گمان کند خداوند صورتی مانند صورت‌های مخلوقات دارد، گرفتار شرک شده است.

همچنین اگر کسی برای خداوند اعضایی مانند اعضای انسان تصور کند، در حقیقت او را در شمار مخلوقات قرار داده است. خداوند خالق همهٔ چیزهاست؛ بنابراین نمی‌تواند مانند مخلوقات، مرکب از اجزا، محدود به مکان یا وابسته به شرایط باشد.

وقتی در آیات قرآن از «وجه خدا» سخن گفته می‌شود، این تعبیر نباید به معنای چهرهٔ جسمانی فهمیده شود. در روایت، «وجه الله» به پیامبران و اولیای الهی تفسیر شده است؛ یعنی کسانی که مظهر هدایت و نشانهٔ توجه الهی به بندگان‌اند.

همچنین «ید» در تعبیر «خَلَقْتُ بِيَدَيَّ» به معنای دست جسمانی نیست؛ بلکه به قدرت و توانایی الهی اشاره دارد. همان‌گونه که در تعبیر «أَيَّدَكُم بِنَصْرِهِ»، تأیید الهی به معنای تقویت و یاری است، نه داشتن عضو جسمانی.