محبت خدا با تصمیم‌های زودگذر و هیجان‌های کوتاه‌مدت به دست نمی‌آید. راه محبت، نیازمند پایداری است؛ زیرا انسان باید بارها میان خواستهٔ نفس و رضای خدا انتخاب کند.
اشعار عرفانی نقل‌شده در این بخش، عشق را راهی می‌دانند که آغاز آن رنج و مجاهدت است. عاشق حقیقی نمی‌تواند تنها از شیرینی محبت سخن بگوید و دشواری‌های آن را نپذیرد.
استقامت یعنی انسان در روزهای سخت نیز مقصد خود را فراموش نکند. ممکن است حال معنوی انسان تغییر کند، اما عهد او با خدا نباید تابع حالات زودگذر باشد.
در این مسیر، ترک گناه، مراقبت از چشم و گوش، گریهٔ شبانه، ذکر و پیروی از راهنمایان الهی، ابزارهایی برای حفظ جهت حرکت‌اند.
محبت وقتی راستین است که در رفتار، انتخاب و تحمل رنج خود را نشان دهد.