برای شناخت خدا، فقط مطالعه و استدلال کافی نیست؛ ابزار شناخت نیز باید پاک شود.

چشم باید از نگاه‌های حرام و گوش از شنیدن سخنانی که دل را از خدا دور می‌کند، پاک گردد. چشمِ آلوده نمی‌تواند حقیقت را درست ببیند و گوشِ گرفتارِ سخنان پراکنده، آمادگی شنیدن ندای توحید را ندارد.

در این مسیر، گریهٔ شبانه فقط یک حالت عاطفی نیست؛ شست‌وشوی دل است. اشک، غبار نگاه‌های غیرالهی را می‌زداید و انسان را برای دیدن حقیقت آماده می‌کند.

پس از پیمودن این راه، انسان به مرحله‌ای می‌رسد که «با خدا، خدا را می‌شناسد»؛ یعنی خداوند خود وسیلهٔ شناخت خویش می‌شود.