انسان موجودی ایستا نیست. همیشه در حال حرکت است؛ یا به سوی خدا، یا به سوی تعلقات پست‌تر.
قرآن می‌فرماید:
«يَا أَيُّهَا الإنسَانُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَىٰ رَبِّكَ كَدْحًا فَمُلَاقِيهِ»
این حرکت با رنج، تلاش و مجاهده همراه است. عشق حقیقی به خدا نیز فقط احساس و هیجان نیست؛ انسان عاشق باید از خود عبور کند و در مسیر بندگی ثابت‌قدم بماند.
عشق حقیقی، انسان را تغییر می‌دهد؛ او را از خود بیرون می‌آورد و به سوی محبوب می‌برد.