در بحث معراج، سخن از نزدیک‌شدن پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله به مقام قرب الهی است؛ قربی که با فاصلهٔ مکانی سنجیده نمی‌شود.

در این دیدار، سخن از وحی مستقیم و مشاهدهٔ قلبی است، نه دیدن خدا با چشم جسمانی. چشم ظاهری نمی‌تواند حقیقت نامحدود الهی را دربرگیرد؛ اما قلب پیامبر، به‌سبب پاکی و کمال، قابلیت دریافت عالی‌ترین مراتب معرفت را دارد.

معراج نشان می‌دهد که انسان می‌تواند از حجاب‌های مادی و نفسانی عبور کند. مهم‌ترین حجاب، خودِ انسان و وابستگی او به غیر خداست.

تا زمانی که انسان خود را مستقل ببیند، از دیدار حقیقت دور است.