وقتی از دیدن خدا سخن می‌گوییم، منظور دیدن با چشم ظاهری نیست. چشم ظاهری فقط اجسام و پدیده‌های محدود را می‌بیند؛ خداوند جسم و محدود نیست.

اما انسان می‌تواند با قلب خود به معرفتی برسد که از آن به «لقاءالله» تعبیر شده است.

قرآن می‌فرماید:

«أَلَا إِنَّهُم فِي مِرْيَةٍ مِن لِّقَاءِ رَبِّهِمْ»

مشکل منکران لقاءالله این است که دیدار را فقط با معیار چشم مادی می‌سنجند. درحالی‌که دیدار قلبی، یعنی رسیدن به شهود و یقین نسبت به حقیقت الهی.

در این مسیر، جهان و نفس انسان هر دو وسیلهٔ شناخت‌اند؛ اما مقصد نهایی، توقف در نشانه‌ها نیست، بلکه عبور از نشانه‌ها و رسیدن به صاحب نشانه است.