قرآن می‌فرماید:
«سَنُرِيهِمْ آيَاتِنَا فِي الْآفَاقِ وَفِي أَنفُسِهِمْ حَتَّىٰ يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ»
خداوند نشانه‌های خود را هم در جهان بیرون و هم در وجود انسان نشان می‌دهد.
آسمان، زمین، نظم موجودات، حیات، مرگ، آگاهی، وجدان و گرایش درونی انسان به حقیقت، همگی می‌توانند آیه و نشانه باشند.
اما مشکل اینجاست که بسیاری از انسان‌ها نشانه را می‌بینند، ولی صاحب نشانه را نمی‌بینند. مانند کسی که در آینه به تصویر نگاه می‌کند، اما از صاحب تصویر غافل می‌ماند.
جهان برای انسان یک کتاب است؛ هر صفحهٔ آن می‌تواند انسان را به حقیقتی فراتر از خودش راهنمایی کند.