در قرآن، «نور» فقط به روشنایی ظاهری گفته نشده است. نور گاهی به معنای هدایت، گاهی قرآن، و گاهی بصیرت قلبی انسان است.

قرآن می‌فرماید:

«اللَهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُم مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ»

خداوند مؤمنان را از تاریکی‌ها به سوی نور بیرون می‌آورد. در برابر آن، طاغوت انسان را از نور به تاریکی می‌کشاند.

در آیه‌ای دیگر، قرآن و پیامبر به‌عنوان نور معرفی شده‌اند؛ زیرا انسان را از سرگردانی بیرون می‌آورند و به راه سلامت و صراط مستقیم هدایت می‌کنند.

حتی بصیرت درونی نیز نور نامیده شده است:

«وَمَن لَّمْ يَجْعَلِ اللَهُ لَهُ نُورًا فَمَا لَهُ مِن نُّورٍ»

بنابراین، ممکن است انسان چشم داشته باشد، اما حقیقت را نبیند؛ و ممکن است کسی با چشم ظاهری محدود، اما با نور قلب، راه درست را تشخیص دهد.