قرآن خداوند را چنین معرفی می‌کند:
«اللَهُ نُورُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ»
نور چیزی است که خود آشکار است و چیزهای دیگر را آشکار می‌کند. خداوند نیز حقیقتی است که برای شناخت خود نیازمند چیزی نیست؛ اما همهٔ موجودات برای آشکارشدن و موجودبودن، به او وابسته‌اند.
قرآن سپس نور الهی را به چراغی درون چراغدان تشبیه می‌کند؛ نوری که در شیشه‌ای درخشان قرار گرفته و از روغن درخت زیتونی مبارک افروخته می‌شود؛
«نُورٌ عَلَىٰ نُورٍ»
این نور، همان هدایت الهی است که در دل انسان مؤمن پدیدار می‌شود. هرچه دل از تاریکی غفلت، خودبینی و وابستگی به غیر خدا پاک‌تر شود، آمادگی بیشتری برای دریافت این نور پیدا می‌کند.
هدایت الهی تنها دانستن راه نیست؛ روشن‌شدن درون انسان است.