انسان فقط برای زندگی‌کردن، کارکردن و رسیدن به خواسته‌های روزمره آفریده نشده است. در نگاه قرآن، آفرینش انسان با عبادت پیوند دارد:

«وَ مَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الإنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ»

اما عبادت بدون شناخت، به عادتی ظاهری تبدیل می‌شود. کسی که خدا را نمی‌شناسد، هنوز حقیقت بندگی را درک نکرده است.

شناخت خدا یعنی انسان بفهمد که مستقل نیست؛ هستی، توانایی، علم و فرصت‌های او همه وابسته به مبدأیی بی‌نهایت‌اند. در این نگاه، جهان فقط مجموعه‌ای از اشیا نیست؛ هر موجود، نشانه‌ای از خدا و آینه‌ای برای شناخت اوست.

هدف نهایی معرفت نیز فقط دانستن چند مفهوم دربارهٔ خدا نیست؛ بلکه رسیدن به خشوع، عبودیت، رهایی از خودپرستی و دیدن همهٔ عالم به‌عنوان نشانه‌ای از اوست.