در جریان حرکت امیرالمؤمنین علی بن ابی‌طالب علیه‌السلام به سوی صفین، هنگامی که آن حضرت به سرزمین کربلا رسید، از شهادت گروهی از پیامبران و فرزندان پیامبران در آن سرزمین یاد کرد و گریست.
در نقل موجود آمده است که امام باقر علیه‌السلام فرمودند: امیرالمؤمنین علیه‌السلام از کوفه خارج شد و مردم را برای نبرد با معاویه حرکت داد. هنگامی که به محلی رسید که با کربلا فاصلهٔ کمی داشت، در برابر سپاه ایستاد و پیرامون موضعی به نام «مِقدَفان» گردش کرد و فرمود:
«فِي هَذَا الْمَوْضِعِ قُتِلَ مِائَتَا نَبِيٍّ وَمِائَتَا سِبْطٍ، كُلُّهُمْ شُهَدَاءُ.»
ترجمه: در این موضع، دویست پیامبر و دویست سبط پیامبر کشته شده‌اند و همهٔ آنان شهیدند.
سپس از گریه و اندوه امیرالمؤمنین علیه‌السلام سخن گفته اند. این گریه، واکنش عاطفی ساده به یک حادثهٔ تاریخی نیست؛ بلکه نوعی شهود نسبت به آیندهٔ حقیقت و مظلومیت اهل‌بیت است.
امیرالمؤمنین علیه‌السلام در آن سرزمین، پیوند میان تاریخ انبیا، رسالت پیامبر اکرم و شهادت امام حسین علیه‌السلام را مشاهده می‌کرد. کربلا در این نگاه، حادثه‌ای جدا از مسیر توحید نیست؛ بلکه نقطه‌ای است که در آن، مبارزهٔ حق و باطل، وفاداری و خیانت، بصیرت و دنیاطلبی به آشکارترین شکل خود رسید.
گریه بر امام حسین علیه‌السلام، در چنین چارچوبی، فقط اظهار اندوه نیست؛ اعلام موضع در برابر ستم و تجدید پیوند با مسیر بندگی، عدالت و فداکاری است.