قرآن می‌فرماید:
«سَنُرِيهِمْ آيَاتِنَا فِي الْآفَاقِ وَفِي أَنفُسِهِمْ حَتَّىٰ يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ»
دو میدان برای مشاهدهٔ نشانه‌های الهی معرفی شده است: جهان بیرون و وجود انسان.
آیات آفاقی، نظم و هماهنگی موجود در عالم، آسمان‌ها، زمین و پدیده‌های طبیعی‌اند. آیات انفسی، حقیقت نفس، آگاهی، اراده، فطرت، ترس، امید و میل انسان به کمال را دربرمی‌گیرند.
گاهی انسان از جهان بیرون به خدا می‌رسد؛ گاهی از مشاهدهٔ شگفتی‌های درون خود. او می‌بیند که نمی‌تواند خالق خویش باشد، از خود استقلال کامل ندارد و در وجودش نیاز و طلبی عمیق به حقیقتی مطلق وجود دارد.
این دو راه در نهایت به یک حقیقت می‌رسند: آنچه در جهان و جان انسان دیده می‌شود، نشانهٔ حق است، نه خودِ حق.