واژهٔ «إله» فقط به معنای موجودی نیست که انسان در برابر او سجده کند. «إله» به معنای معبود و مألوه است؛ یعنی حقیقتی که دل‌ها به سوی او گرایش پیدا می‌کنند، جان‌ها شیفتهٔ او می‌شوند و مسیر حرکت موجودات به سوی اوست.

بر این اساس، خداوند تنها معبود رسمی و لفظی انسان نیست؛ بلکه مقصد حقیقی همهٔ عالم است. آفرینش از او آغاز شده، در مسیر فیض او ادامه دارد و سرانجام نیز به سوی او بازمی‌گردد.

انسان ممکن است در زبان خدا را معبود بداند، اما در عمل، مال، قدرت، شهرت یا خواسته‌های نفسانی را مقصد نهایی خود قرار دهد. در این صورت، «إله» واقعی او همان چیزی است که بیشترین خضوع، امید و ترس را در برابرش دارد.

توحید زمانی در زندگی انسان تحقق پیدا می‌کند که معبود، مقصود و مطلوب نهایی او یکی شود؛ یعنی خداوند در مرکز خواستن، ترسیدن، امیدداشتن و تصمیم‌گرفتن قرار گیرد.