پس از بیان تمثیل نور، قرآن می‌فرماید:
«فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَهُ أَن تُرْفَعَ وَيُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ»
نور الهی در خانه‌هایی است که خداوند اجازه داده رفعت یابند و نام او در آن‌ها یاد شود. این خانه‌ها فقط ساختمان‌هایی با معماری خاص نیستند؛ ارزش اصلی آن‌ها به حضور ذکر، عبادت و انسان‌هایی است که دلشان به خدا وابسته است.
قرآن ویژگی اهل این خانه‌ها را نیز بیان می‌کند:
«رِجَالٌ لَا تُلْهِيهِمْ تِجَارَةٌ وَلَا بَيْعٌ عَن ذِكْرِ اللَهِ وَإِقَامِ الصَّلَاةِ وَإِيتَاءِ الزَّكَاةِ»
آنان کسانی‌اند که تجارت و خریدوفروش، ایشان را از یاد خدا غافل نمی‌کند. این آیه نمی‌گوید مؤمن از زندگی اجتماعی و اقتصادی کناره می‌گیرد؛ بلکه می‌گوید فعالیت‌های دنیوی نباید جای خدا را در قلب او بگیرند.
ذکر حقیقی، فقط بر زبان جاری‌شدن نام خدا نیست. ذکر یعنی انسان در هنگام کار، معامله، تصمیم و معاشرت نیز نسبت خود را با خدا فراموش نکند.