نور چیزی است که برای دیده‌شدن خود، به نور دیگری نیاز ندارد و در عین حال، سبب دیده‌شدن اشیای دیگر می‌شود. بر همین اساس، در بیان توحیدی، خداوند «ظاهر بالذات و مُظهِر لغیره» است؛ یعنی وجود او از خودش آشکار است و همهٔ موجودات به واسطهٔ او ظهور پیدا می‌کنند.

ما اشیا را به‌وسیلهٔ نور می‌بینیم؛ اما خود نور برای دیده‌شدن، به همان معنایی که اشیا نیازمند روشنایی‌اند، محتاج نور دیگری نیست. این مثال، تنها برای نزدیک‌کردن معناست؛ زیرا نور مادی محدود است، اما نور الهی حقیقتی نامحدود و وجودی است.

خداوند نور آسمان‌ها و زمین است؛ یعنی اصل ظهور، حیات، هدایت و کمال در همهٔ مراتب هستی به او بازمی‌گردد. هرچه در جهان دیده می‌شود، به اندازهٔ ظرفیت وجودی خود، پرتوی از آن حقیقت را آشکار می‌کند.

اگر خداوند لحظه‌ای فیض وجود را از موجودات بردارد، هیچ موجودی توان بقا و ظهور نخواهد داشت. بنابراین، نسبت عالم با خدا مانند نسبت اشیا با روشنایی نیست که گاهی روشن و گاهی مستقل باشند؛ بلکه موجودات در اصل هستی خود، پیوسته به نور وجود الهی وابسته‌اند.