وقتی گفته می‌شود خداوند عالم، قادر، حیّ و مرید است، نباید این صفات را مانند اجزای جداگانه‌ای در ذات او تصور کرد.

موجودات مادی از اجزا و ویژگی‌های گوناگون تشکیل شده‌اند. بدن انسان از اعضا ساخته شده و شخصیت او از مجموعه‌ای از صفات و حالات شکل می‌گیرد. اما خداوند مرکب نیست؛ زیرا هر ترکیبی به اجزا نیازمند است و هر جزء، محدودکنندهٔ کل خواهد بود.

صفات الهی در خداوند، عین ذات او هستند؛ نه چیزهایی افزوده بر ذات. خداوند علم دارد، اما علم او مانند دانش اکتسابی انسان نیست؛ قدرت دارد، اما قدرت او از ابزار و شرایط بیرونی پدید نمی‌آید؛ حیات دارد، اما حیات او وابسته به بدن نیست.

از همین‌رو، خداوند را «بسیط‌الحقیقه» می‌نامند؛ یعنی حقیقتی که در آن ترکیب و نقص راه ندارد و همهٔ کمالات وجودی به نحو کامل و نامحدود در اوست.