قرآن می‌فرماید:
«وَهُوَ الَّذِي فِي السَّمَاءِ إِلَٰهٌ وَفِي الْأَرْضِ إِلَٰهٌ»
خداوند در آسمان معبود است و در زمین معبود. این آیه، الوهیت خداوند را به مکان خاصی محدود نمی‌کند. او خدای آسمان و زمین، مبدأ همهٔ مراتب هستی و صاحب تدبیر همهٔ عوالم است.
آسمان و زمین، دو قلمرو جدا از خدا نیستند؛ هر دو در نظام وجودی واحدی قرار دارند که سرچشمهٔ آن ارادهٔ الهی است.
انسان اگر تنها خدا را در لحظه‌های دعا و عبادت رسمی حاضر بداند، هنوز حضور توحیدی را درک نکرده است. خدا در کار، خانواده، علم، طبیعت، تصمیم‌های اخلاقی و همهٔ عرصه‌های زندگی حاضر است؛ نه به معنای حلول در اشیا، بلکه به معنای احاطهٔ وجودی و تدبیر دائمی.