هر موجودی که در جهان می‌شناسیم، محدود است. انسان، حیوان، گیاه و حتی موجودات مجرد، هرکدام مرتبه‌ای خاص دارند و از کمالاتی برخوردارند و از کمالاتی بی‌بهره‌اند.

اما دربارهٔ خداوند، سخن از وجودی است که هیچ نقص و محدودیتی در او راه ندارد. چنین وجودی را «صرف‌الوجود» می‌نامند؛ یعنی وجودی خالص و مطلق که هیچ حدّ ماهوی آن را مقید نمی‌کند.

اگر وجودی از چیزی برخوردار نباشد، در همان جهت ناقص است. اما خداوند کمال مطلق است و هیچ کمال وجودی از او بیرون نیست. علم، قدرت، حیات و اراده در او محدود و اکتسابی نیستند؛ بلکه عین کمال مطلق‌اند.

مخلوقات، کمالات را به صورت محدود دریافت می‌کنند. هرجا دانایی، زیبایی، قدرت یا حیات دیده می‌شود، آن کمال در مخلوق، پرتوی محدود از کمال مطلق الهی است.