هر موجود جسمانی در مکان قرار دارد، بخشی از فضا را اشغال می‌کند و می‌توان دربارهٔ جهت، اندازه و جابه‌جایی آن سخن گفت. اما خداوند خالق مکان است و نمی‌تواند مانند مخلوقات، درون مکان قرار گیرد یا از مکانی به مکان دیگر منتقل شود.
در روایت، امام صادق علیه‌السلام می‌فرمایند:
«فَمَنْ زَعَمَ أَنَّ اللَّهَ فِي شَيْءٍ، أَوْ عَلَى شَيْءٍ، أَوْ تَحَوَّلَ مِنْ شَيْءٍ إِلَى شَيْءٍ، أَوْ يَخْلُو مِنْهُ شَيْءٌ، وَلَا يَخْلِي مِنْهُ مَكَانٌ، أَوْ يَشْغَلُ بِهِ شَيْءٌ، فَقَدْ وَصَفَهُ بِصِفَةِ الْمَخْلُوقِينَ. وَاللَّهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ، لَا يُقَاسُ بِالْمِقْيَاسِ، وَلَا يُشْبَهُ بِالنَّاسِ.»
ترجمه: کسی که گمان کند خدا در چیزی قرار دارد، یا بر چیزی قرار گرفته، یا از چیزی به چیز دیگر منتقل می‌شود، یا چیزی از او خالی است، یا مکانی از او خالی می‌ماند، یا چیزی او را به خود مشغول می‌کند، خدا را به صفات مخلوقات توصیف کرده است. خداوند خالق هر چیزی است؛ با معیارهای مادی سنجیده نمی‌شود و به مردم شباهت ندارد.
سند روایت:
ابن بابویه، از علی بن الحسین، از ابومحمّد هارون بن موسی، از محمّد بن همّام، از عبدالله بن جعفر حِمیَری، از عمر بن علی عبدی، از داود بن کثیر رقّی، از یونس بن ظبیان، از امام صادق علیه‌السلام.
این بیان، میان دو تصور نادرست مرزبندی می‌کند: نخست، تصور جسمانی‌بودن خدا؛ و دوم، تصور بیگانگی کامل خدا با عالم. خداوند در مکان حلول نمی‌کند، اما هیچ موجودی نیز بیرون از علم، قدرت و قیّومیت او نیست. نزدیکی خداوند به موجودات، نزدیکی مکانی نیست؛ و دوری او نیز دوری زمانی و فاصله‌ای نیست.