یکی از مباحث دقیق، تفاوت میان «آفرینش» و «تولد» است.

اگر گفته شود موجودات از ذات خدا جدا شده‌اند، لازم می‌آید خداوند مانند موجودات مادی، چیزی را از درون خود بیرون آورده باشد؛ اما خداوند جسم، مرکب و محدود نیست تا چیزی از او جدا شود.

آفرینش الهی به معنای بیرون‌دادن بخشی از ذات خدا نیست. خداوند به مجرد اراده و مشیت خود، موجودات را پدید می‌آورد. این موجودات از آغاز تا پایان، در وجود خود به او وابسته‌اند و هیچ لحظه‌ای از فیض او بی‌نیاز نیستند.

به همین دلیل، آفرینش را «تجلی» و «ظهور» می‌نامند. مخلوق، چیزی در برابر خدا نیست؛ بلکه حقیقتی وابسته است که به ارادهٔ او ظهور یافته است.

این معنا در همهٔ مراتب هستی جاری است: موجودات مادی، موجودات مثالی، موجودات عقلی و حتی نفس انسان. همهٔ آن‌ها در اندازه و مرتبهٔ خود، مظاهر و جلوه‌های فیض الهی‌اند.

بنابراین، نه می‌توان جهان را مستقل از خدا دانست و نه می‌توان آن را بخشی جداشده از ذات خدا فرض کرد. عالم، نه خداست و نه بیگانه از خدا؛ بلکه قائم به اراده و فیض اوست.