در ادامه پست قبل درباره تفکر لازم است ذکر کنیم که یکی از دقیق‌ترین نکات درباره تفکر آن است که دستورهای معنوی، نسخه‌ای یکسان برای همه افراد نیستند. موضوع فکر باید با ظرفیت، مرحله و شرایط انسان تناسب داشته باشد.
تفکر درباره مرگ بیشتر برای آغازکنندگان راه مطرح شده است. چنین تفکری، انسان را از غفلت بیرون می‌آورد و به محدود بودن فرصت زندگی و انتقال به عالم آخرت متوجه می‌سازد.
اما توجه به نفس، برای کسی مناسب است که از مراحل ابتدایی عبور کرده، محبت خداوند در دلش تا اندازه‌ای استقرار یافته و توانایی جمع کردن پراکندگی‌های درون را پیدا کرده است.
تفکر در «عدم» نیز برای افراد بسیار خاص و آماده مطرح شده است. بنابراین نمی‌توان یک دستور را بدون توجه به زمینه‌اش از متن جدا کرد و برای همه تجویز عمومی ساخت.
این مرحله‌مندی، نکته‌ای مهم برای فهم عرفان عملی است: موضوعی که برای یک نفر سازنده است، ممکن است برای دیگری زودهنگام، نامتناسب یا موجب سردرگمی شود.