هر عملی، صرفاً به‌دلیل بزرگی و ظاهر گسترده‌اش ارزشمند نمی‌شود. ممکن است عملی کوچک، به‌سبب اخلاص و رضایت خداوند، ارزش فراوان پیدا کند و عملی بسیار بزرگ، به‌سبب آمیختگی با خودنمایی، عُجب یا انگیزه‌های نفسانی، از حقیقت خود تهی شود.
در روایت نقل‌شده از امام صادق علیه‌السلام آمده است:
«الإِخْلَاصُ يَجْمَعُ حَوَاصِلَ الأَعْمَالِ، وَهُوَ مَعْنَى مِفْتَاحُهُ الْقَبُولُ، وَتَوْقِيعُهَا الرِّضَا؛ فَمَنْ تَقَبَّلَ اللَهُ مِنْهُ وَرَضِيَ عَنْهُ فَهُوَ الْمُخْلِصُ، وَإِنْ قَلَّ عَمَلُهُ، وَمَنْ لَا يَتَقَبَّلِ اللَهُ مِنْهُ فَلَيْسَ بِمُخْلِصٍ، وَإِنْ كَثُرَ عَمَلُهُ.»
ترجمه: اخلاص، حاصل و نتیجهٔ همهٔ اعمال را در خود جمع می‌کند. معنای آن این است که کلید عمل، قبولی و امضای آن، رضایت خداوند است. پس هرکس خداوند عملش را بپذیرد و از او راضی باشد، مخلص است؛ هرچند عملش اندک باشد. و هرکس خداوند عملش را نپذیرد، مخلص نیست؛ هرچند عملش بسیار باشد.
منبع روایت:
در فایل، این روایت از «مصباح الشریعة» نقل شده و به نقل علامه مجلسی در «بحارالانوار» ارجاع داده شده است. سند تفصیلی روایت در متن صفحه ذکر نشده است.
اخلاص یعنی انسان عمل را برای خدا انجام دهد، نه برای آنکه خود را در برابر مردم بزرگ کند، تحسین بگیرد یا از عبادت خویش سرمایه‌ای برای برتری‌جویی بسازد. در اخلاص، انسان حتی پس از انجام عمل نیز خود را طلبکار خدا نمی‌داند؛ زیرا می‌فهمد توان انجام همان عمل نیز از خداوند بوده است.