رسیدن به یقین، مرتبه‌ای بلند و ارزشمند است؛ اما همین مرتبه نیز نیازمند مراقبت است. انسان ممکن است پس از سال‌ها عبادت، علم و مجاهدت، در اثر غرور، غفلت یا ترک وظیفه، از مسیر خود فاصله بگیرد.

در آیهٔ قرآن آمده است:

حجر، ۹۹

ترجمه: پروردگارت را عبادت کن تا یقین به سراغ تو آید.

مفاد آیه آن است که عبادت باید تا رسیدن به یقین ادامه پیدا کند؛ نه اینکه انسان پس از احساس یک حالت معنوی، خود را از عبادت و تکلیف بی‌نیاز ببیند.

یقین حقیقی، انسان را از بندگی جدا نمی‌کند؛ بلکه بندگی او را عمیق‌تر و آگاهانه‌تر می‌سازد. هرچه معرفت بیشتر شود، احساس نیاز به خدا نیز افزایش می‌یابد و انسان کمتر به عمل خود مغرور می‌شود.

خطر اصلی برای اهل یقین، این است که خود را به مقصد رسیده تصور کنند. در حالی که تا زمانی که انسان در دنیاست، امتحان، تغییر حالات و امکان لغزش وجود دارد. استقامت، حفظ جهت توحیدی در تمام مراحل زندگی است.