بسیاری از پراکندگی‌های نماز، از خود نماز آغاز نمی‌شود؛ از دقایقی پیش از نماز آغاز می‌شود.

برای ورود به نماز و ذکر یک ترتیب روشن پیشنهاد می‌کنیم:

انسان چند دقیقه پیش از عبادت، کارهای روزمره را کنار بگذارد، دل را از خواطر پراکنده خالی کند، توجه خود را به خدا متمرکز سازد، آن توجه را تا حدی تثبیت کند و سپس وارد نماز یا ذکر شود.

این ترتیب، تفاوت مهمی میان «رسیدن به وقت نماز» و «وارد شدن به نماز» می‌گذارد. ممکن است بدن انسان در جای عبادت باشد، اما ذهن هنوز در گفت‌وگوها، برنامه‌ها، نگرانی‌ها و محاسبات روزانه حرکت کند. در چنین وضعی، زبان وارد عبادت می‌شود ولی دل هنوز از فضای پیشین خارج نشده است.

چند عامل برای آماده‌سازی دل ذکر شده است:
1- کنار گذاشتن امور روزمره، چند دقیقه قبل از عبادت؛2- انتخاب مکانی آرام و دور از عوامل مشغول‌کننده؛3- تعیین زمانی مشخص برای عبادت و تفکر؛4- اختصاص دادن بهترین و پربارترین بخش‌های وقت به ارتباط با خدا؛5- رعایت سادگی محیط عبادت و مستحبات نماز.

در نامه امیرالمؤمنین علیه‌السلام به مالک اشتر آمده است:

یعنی بهترین وقت‌ها و پربهره‌ترین بخش‌های عمرت را برای رابطه میان خود و خدا قرار بده. ادامه سخن نیز یادآور می‌شود که اگر نیت درست باشد و مردم از انسان در آسایش باشند، همه وقت او می‌تواند رنگ الهی پیدا کند.

این نکته مهم است:اختصاص وقت بهتر به عبادت، به معنای گریز از مسئولیت‌های زندگی نیست. با نیت صالح و رعایت حق مردم، همه فعالیت‌های زندگی می‌تواند در نسبت با خدا قرار گیرد. با این حال، برای عبادتِ متمرکز، باید زمانی ممتاز و فضایی آرام فراهم شود.

سجاده ساده و سفید نیز به‌عنوان عاملی برای آرامش و کاهش پراکندگی خاطر مطرح شده است. مقصود، تقدس دادن به اشیا نیست؛ بلکه کم کردن عواملی است که نفس و خیال را به خود مشغول می‌کنند.

جمع‌بندی: حضور قلب، غالباً از لحظه تکبیر آغاز نمی‌شود؛ از آمادگی پیش از آن آغاز می‌شود. کسی که پیش از نماز، دل خود را از کارهای پراکنده جدا می‌کند، امکان بیشتری برای ورود آگاهانه به عبادت دارد.