عشق راهی آسان و بی‌هزینه معرفی نمی‌شود؛ آغازش رنج است و پایانش گذشتن از خود.

«وَهُوَ الْحُبُّ فَاسْلَمْ بِالْحَشَا

مَا الْهَوَى سَهْلٌ فَمَا اخْتَارَهُ مُضْنًى بِهِ»

محبت حقیقی، انسان را از آسایش نفسانی بیرون می‌آورد. عاشق خدا نمی‌تواند هم محبوب خود را بخواهد و هم به هر تعلقی که او را از خدا دور می‌کند، وابسته بماند.

مرگِ خودخواهی، آغاز زندگی حقیقی است.