خداوند نه در چیزی قرار می‌گیرد و نه چیزی در او قرار می‌گیرد. او از مکانی به مکان دیگر منتقل نمی‌شود و هیچ مکانی از حضور و احاطهٔ او خالی نیست.

در روایت امام صادق علیه‌السلام، نسبت‌دادن این ویژگی‌ها به خداوند، تشبیه او به مخلوقات دانسته شده است. موجودات مادی در مکان قرار می‌گیرند، با تغییر شرایط جابه‌جا می‌شوند و بخشی از فضا را اشغال می‌کنند؛ اما خداوند خالق مکان و زمان است و نمی‌تواند مانند موجودات، در محدودهٔ آن‌ها جای بگیرد.

این سخن به معنای انکار حضور خداوند نیست. خداوند به همهٔ موجودات نزدیک است، اما نزدیکی او مکانی و جسمانی نیست. در عین نزدیکی، از محدودیت‌های مخلوقات فراتر است؛ و در عین برتری و تنزه، هیچ موجودی از احاطهٔ علمی و قیّومی او بیرون نیست.

اگر خدا را در مکان خاصی محدود کنیم، لازمه‌اش این است که مکان، از خدا وسیع‌تر یا بر او مقدم باشد؛ درحالی‌که مکان خود مخلوق خداست. اگر بگوییم خداوند از چیزی به چیز دیگر منتقل می‌شود، لازمه‌اش تغییر و دگرگونی در ذات اوست؛ و تغییر، نشانهٔ نقص و نیازمندی است.

خداوند ثابت و نامحدود است؛ این مخلوقات‌اند که در زمان و مکان تغییر می‌کنند و در هر لحظه، برای اصل وجود خود به او نیازمندند.