رسیدن به یقین، نتیجهٔ یک تجربهٔ زودگذر یا یک حالت هیجانی نیست. یقین در مسیر عبادت، اطاعت، اخلاص و مجاهدت پدید میآید.
قرآن به پیامبر اکرم (صلیاللهعلیهوآله) میفرماید: «وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّىٰ يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ» / سورهٔ حجر، آیهٔ ۹۹.
ترجمه: پروردگارت را عبادت کن تا یقین به سراغ تو آید.
در این آیه، عبادت تا رسیدن به یقین ادامه دارد. بنابراین، یقین حقیقی انسان را از عبادت بینیاز نمیکند. اگر کسی پس از رسیدن به یک حالت معنوی، خود را از نماز، اطاعت و تکلیف مستغنی بداند، در حقیقت هنوز معنای یقین را درک نکرده است.
عبادت در اینجا تنها مجموعهای از حرکات ظاهری نیست؛ بلکه شامل تمام مسیر بندگی است:
1-اصلاح نیت،
2-ترک محرمات،
3-رعایت حقوق مردم،
4-مبارزه با نفس،
5-انجام وظیفه و
6- حفظ پیوند قلب با خدا.
1-اصلاح نیت،
2-ترک محرمات،
3-رعایت حقوق مردم،
4-مبارزه با نفس،
5-انجام وظیفه و
6- حفظ پیوند قلب با خدا.
یقین، نتیجهٔ استمرار این مسیر است.انسان ابتدا با دلیل و آموزش حرکت میکند، سپس آثار معرفت را در قلب و رفتار خود میبیند و در مراتب بالاتر، وابستگی خویش به خداوند را با تمام وجود درک میکند.
ازاینرو، یقین با غرور سازگار نیست. هرچه یقین عمیقتر شود، انسان بیشتر به ناتوانی و نیازمندی خود پی میبرد و کمتر اعمال خود را سرمایهای مستقل میپندارد.