پس از آنکه جنیان پیشنهاد یاری نظامی دادند، امام حسین علیهالسلام فرمودند:
«نَحْنُ وَاللَّهِ أَقْدَرُ عَلَيْهِمْ مِنْكُمْ، وَلَكِنْ لِيَهْلِكَ مَنْ هَلَكَ عَنْ بَيِّنَةٍ وَيَحْيَىٰ مَنْ حَيَّ عَنْ بَيِّنَةٍ.»
ترجمه: به خدا سوگند، ما از شما بر آنان تواناتریم؛ اما [این راه باید پیموده شود] تا هرکس هلاک میشود، از روی دلیل روشن هلاک شود و هرکس زنده میماند، از روی دلیل روشن زنده بماند.
بخش پایانی این سخن، اقتباس از آیهٔ قرآن است:
«لِيَهْلِكَ مَنْ هَلَكَ عَنْ بَيِّنَةٍ وَيَحْيَىٰ مَنْ حَيَّ عَنْ بَيِّنَةٍ.» / سورهٔ انفال، بخشی از آیهٔ ۴۲.
«بیّنه» به معنای دلیل روشن و حجت آشکار است. در این منطق، انسان نباید در تاریکیِ تبلیغات، تعصبهای قبیلهای یا ترسهای اجتماعی تصمیم بگیرد. باید حق و باطل چنان آشکار شوند که هیچکس نتواند نادانی را عذر خویش قرار دهد.
امام حسین علیهالسلام نمیخواهد دشمنان با نیرویی پنهان و خارج از صحنه از میان بروند؛ زیرا در آن صورت، جامعه با حقیقت فساد و انحراف روبهرو نمیشود. عاشورا باید در تاریخ بماند تا انسانها ببینند که چگونه ممکن است گروهی با نام دین، در برابر فرزند پیامبر بایستند و چگونه گروهی اندک، با آگاهی و آزادی، راه وفاداری را برگزینند.
پیام این سخن برای همهٔ زمانها روشن است: حق باید با دلیل شناخته شود، و انسان باید مسئولانه و آگاهانه در برابر آن موضع بگیرد.